Ο Δημήτρης Μυταράς γεννήθηκε στις 18.06.1934 στη Χαλκίδα, ο πατέρας του ήταν κουρέας και διατηρούσε κατάστημα στην οδό Κριεζώτου. Στο κουρείο του πατέρα του θα κρεμάσει τα πρώτα του έργα.
Παιδικά χρόνια
Δεν γνώρισε μητέρα, γιατί πέθανε όταν ήταν μόλις 3 ετών. Πέρασε δύσκολη παιδική ηλικία, όπως ο ίδιος είχε πει: «Δεν έχω καλές αναμνήσεις… Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στην Κατοχή. Ζήσαμε σε μία κόλαση τότε. Μου έλειπε η μητέρα μου… Δεν την γνώρισα ποτέ, πέθανε όταν ήμουν 3 ετών. Ίσως για αυτό να μου αρέσει να ζωγραφίζω πολλές γυναίκες… Ο τοίχος του σπιτιού μου, ήταν ο πρώτος μου καμβάς».
Ελένη Γούτου-Μυταρά
Η μητέρα του θα πεθάνει, όταν ήταν 3 ετών, ένα γεγονός που θα σημαδέψει την ψυχοσύνθεσή του.
Από τη μητέρα του θα κληρονομήσει το ταλέντο της ζωγραφικής.
Η παλιά Χαλκίδα
Η μικρή μας πόλη φάνταζε ειδυλλιακή. Κι όπως έλεγε ο Γιάννης Σκαρίμπας: «Και σα χτισμένη εκεί από κιμωλία, να χάνεται η Χαλκίδα πέρα».
Η αγορά
Μεγαλώνει στην γειτονιά πίσω από την αγορά, πυκνές οι αναφορές στα βιβλία του, στις τσουλήθρες στα μάρμαρα της αγοράς, για τις σπηλιές κοντά στο Βούρκο.
Το λιμάνι και η γέφυρα
Ιστορίες με εντυπωσιακά χταπόδια, στην προβλήτα του λιμανιού.
Η παραλία
Ο πόλεμος και η κατοχή 1940-1941
Ο Δημήτρης Μυταράς γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1934. Παρά το ότι ήταν πολύ μικρός το 1940, η εμπειρία του πολέμου τον ωρίμασε και του έδωσε ένα σπάνιο μάθημα ζωής. Από μικρό παιδί ζωγράφιζε αερομαχίες. Στη διάρκεια του πολέμου έβλεπε αεροπλάνα να πυροβολούν, να φλέγονται και να πέφτουν. Όλα αυτά τα αποτύπωνε στον μοναδικό καμβά που είχε τότε…
Δ.Μ.: «Ο τοίχος του σπιτιού είναι ο πρώτος καμβάς που έχει ένα παιδί στη διάθεσή του για να ζωγραφίσει. Σε όλα τα σπίτια μπορείτε να δείτε ζωγραφιές πάνω στους τοίχους».
Δ.Μ.: «Άνθρωποι πεθαίνανε στον δρόμο… Ένας απλός τρόπος για να πεθάνεις, ήταν από την πείνα».
Το σκοτεινό χρονικό
Έχει καταγράψει σε ένα βιβλίο εκείνη την περίοδο του πολέμου, δηλαδή από το 1940-1941, μέχρι το τέλος και μέχρι τον εμφύλιο περίπου. Είναι ιδιαίτερα συγκινητικά αυτά και ότι τον έχουν «χαράξει».
Ο σταθμός των τρένων
Μαθητής του 2ου Γυμνασίου Χαλκίδας
Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, 1953-1957 Σ. Παπαλουκάς – Γ. Μόραλης
Δ.Μ.: «Όλοι με είχανε καταδικάσει, όταν τους ανακοίνωσα ότι θα πάω στη Σχολή Καλών Τεχνών. Έλεγαν: «Τελείωσε αυτός, θα χαθεί… Ευτυχώς που δεν τους άκουσα». Η οικογένειά σας πώς το δέχθηκε; Δ.Μ: «Δεν το δέχθηκε! Μήπως εγώ ήξερα τι σημαίνει η απόφασή μου αυτή;».
Χαρίκλεια Τριανταφύλλου
Στην Σχολή γνωρίστηκε με την συμφοιτήτριά του από την ΑΣΚΤ, Χαρίκλεια Τριανταφύλλου, με την οποία το 1961 παντρεύτηκε και πορεύτηκε σε όλη του την ζωή και αγαπούσε, εκτιμούσε και σεβόταν απείρως μέχρι και το τέλος.
Παρίσι
Το 1961 θα λάβει υποτροφία από το ΙΚΥ για την σχολή Ecole Nationale Superieure des Arts Decoratifs, Metiers d’ Art, στο Παρίσι(1961-1964). Εκεί θα σπουδάσει σκηνογραφία και εσωτερική διακόσμηση.
Σχολή Δοξιάδη
Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, ως Καθηγητής από το 1971 έως το 2001
Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, 1978
Αναφορές στην Χαλκίδα, πίνακες που δηλώνουν την καταγωγή του
Μεσαιωνική γέφυρα Χαλκίδας
Κόκκινο Σπίτι
Αβένα
Στην παραλία της Χαλκίδας
Σπίτι με τα αγάλματα, μεταφέρει αυτό το στοιχείο στη ζωγραφική του
Το καλλιτεχνικό έργο του Δημήτρη Μυταρά
Επιρροές από τα παιδικά του βιώματα, από την Χαλκίδα.
Καθρέφτες (1960 – 1964).
Δικτατορία (1966 – 1971)
Επιτύμβια (1971 – 1976)
Πορτρέτα (1971 – 1987)
Σκηνές θεάτρου (1988 – 1991)
Η ζωγραφική του, ανθρωποκεντρική κατά κύριο λόγο, χαρακτηρίζεται από το έντονο σχέδιο και τα καθαρά και δυνατά χρώματα. Ξεκινώντας από τον φωτογραφικό ρεαλισμό, δέχτηκε στην συνέχεια την επιρροή της αφαίρεσης, για να καταλήξει σε μία εξπρεσιονιστική έκφραση, ενώ ένα μεγάλο μέρος του έργου του χαρακτηρίζεται από μία έντονη διάθεση κοινωνικής κριτικής.
«Καθρέφτες» (1960 – 1964)
«Δικτατορία» (1966 – 1970)
«Funeraire de Ritsona» 1969
Τα πρόσωπα που εικονίζονται στη σύνθεση, είναι πρόσωπα υπαρκτά, τα οποία κατά την περίοδο την Κατοχής βοήθησαν να σωθούν οι άνδρες άνω των 16 στο χωριό Χάλια ή Δροσιά, κάτι που οι ίδιοι το πλήρωσαν με τη ζωής τους. Στον πίνακα εικονίζονται σε μαύρο φόντο, είτε στρέφοντας το βλέμμα στο θεατή, είτε κοιτώντας αλλού, άλλοι χειρονομώντας, άλλοι έχοντας τα χέρια σε στάση προσοχής.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μυταράς επιλέγει να ζωγραφίσει το εν λόγω έργο το 1969.
«Επιτύμβια» (1971 – 1976)
«Πορτρέτα» (1971 – 1987)
«Μηχανές»
«Τα σκυλιά»
«Σκηνές θεάτρου» (1988 – 1991)
«Καράβια»
Ο ζωγράφος των ανθρώπων
Δημόσια κτίρια, Βουλή
Μετρό, Σταθμός Δάφνης Δεξίλεω
Συλλογή κοχυλιών
«Kοχύλια
Μία πολυσχιδής προσωπικότητα
«Η Χαλκίδα είναι η πατρίδα μου, ένα μέρος που δεν μπορώ να αποχωριστώ. Είναι μία θάλασσα την οποία αγαπώ και με λυπεί που την καταστρέφουμε με την υπεραλίευση. Είναι η πόλη που προσπαθούμε να κάνουμε κάτι, που δεν γίνεται πολύ εύκολα. Είναι εμείς, εγώ ο ίδιος. Έχω ζήσει εδώ από μικρό παιδί. Είναι σαν το σπίτι μου. Τί μπορεί να πει κανείς για το σπίτι του; Έχω γράψει ποιήματα, έχω ζωγραφίσει πίνακες, που δηλώνουν την καταγωγή μου. Δεν το έκανα επίτηδες ξέρετε. Την κατοικώ μονίμως είτε είμαι εδώ, είτε είμαι κάπου αλλού. Αισθάνομαι ασφαλής εδώ. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής σπρώχνει προς τα άκρα. Η Χαλκίδα είναι μία άκρη και εγώ θέλω να έρθω να μείνω εδώ μόνιμα, κάποτε…»
